Met de boot.

Het wil maar niet vlotten. Met het weer tenminste. Na een weekend rust, kwam goed uit na het debacle van Chimay, konden de duiven de baan weer op. En ook nu was het vooruitzicht nu niet bepaald eentje waarvan je begon te juichen. Nee, eerder te huilen. Zaterdag werd reeds vroeg besloten niet te gaan lossen en dat bleek een terechte beslissing. Voor de zondag werd beter weer voorspeld. Dat een voorspelling niet altijd de waarheid betekent bleek maar weer eens. De meeste duiven hadden op de terugreis vanuit Sittard voldoende hemelwater gehad voordat ze thuis waren. Enkele exemplaren zagen der niet uit. Deze vlucht kende dan ook een loterij uitslag waarvan overnachtingsduiven mede de dienst uit maakten. Goed voor de duivensport vinden bestuurders. Iedereen moet duiven kunnen pakken. Zoveel mogelijk liefhebbers die op de uitslag staan. Wel, in die opzet is onze afdeling in ieder geval geslaagd. Tenminste, bij ons in de club want alle inkorvers stonden op de uitslag.  Dit zal veranderen als het weer uiteindelijk weer eens normaal wordt. Na een weekje rust waren mijn duiven in goede doen. Trainden hard en dit dan een behoorlijke tijd. Vol goede moed de duiven de mand in. Als je dan de uitslag bekijkt kan ik maar 1 conclusie trekken, het was niet best. 21 mee, 5 in de prijzen op clubniveau. Op regionaal niveau werd de pijn nog enigszins verzacht door 11 in de prijzen te pakken. Maar tevreden was ik absoluut niet. Wel was ik blij dat voor de middag alle duiven het thuisfront wisten te bereiken. Een meevaller dus. Met West in de wind lopen vluchten meestal goed af en zijn verliezen beperkt. 

Fond.

Het ik dit weekend laten schieten. De voorbereiding was hiervoor niet goed genoeg. Daarnaast zijn mijn beste duiven voor dit onderdeel nog steeds onderweg van voorgaande vluchten. Duivenvriend K. had wel duiven mee en daar ben ik wezen kijken. Hij had ongeveer 30 overnachtduiven mee en een 10-tal snelheidsduiven. De eerste groep om kilometers te maken. De eerste meldingen verschenen op de meldlijst en al snel werd duidelijk dat K. niet voor de eerste ging. Al turend in de lucht viel ons een roofvogel op die rondjes cirkelde. Op grote hoogte viel mij ineens een duif op die met hoge snelheid om de roofvogel bleef vliegen. Dit nam nogal wat tijd in beslag. Op een gegeven moment drop de rover af en zette de duif een daling in. Prachtig gezicht maar wel behoorlijk wat tijd verspeeld. Achteraf was deze duif goed geweest voor de 1e in de club. Maar goed, de klok telt. Wat dan opvalt is dat de eersten allemaal overnachtduiven waren. Geen enkele snelheidsduif. Kenmerkend voor de vlucht denk ik. Net als de vitessevlucht een vreemd verloop. Tijdens de aankomsten kregen we nog een bui waardoor duiven onmogelijk thuis konden komen.  Gelukkig waren hier ook weinig tot geen verliezen. Wat het laatste betreft een succes dus. Overigens was voor K. deze vlucht ook niet slecht en dat met in principe bijna allemaal invliegduiven.

De jongen.

Zijn nu allemaal geënt. De eerste ronde voor de 2e keer tegen paramyxo/rota. De latere jongen voor de eerste keer tegen dezelfde ziektes. De eerste ronde begint nu goed te vliegen. Ik ben iets lichter gaan voeren en dat merk je meteen. De vlieglust wordt groter. Toch blijft een deel van de voeding uit kweek bestaan. Dit vanwege de rui. De meeste duiven worden echter al mooi zodat binnenkort helemaal wordt overgegaan op complete. Deze week de tweede ronde voor de eerste keer naar buiten. Eens zien wat hier van over blijft. De oudste zijn inmiddels een week of 10. Van de eerste groep heeft slecht 1 exemplaar een ander kosthuis gezocht. Dus wat uitwennen betreft ben ik der goed bij langs gekomen. 

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.