Nog net.

Bijna weekend. Nog net even tijd om de pen ter hand te nemen. Afgelopen weekend 2 vluchten op het programma. Om slecht weer voor te zijn een meer Oostelijke lossingsplek, Saulieu. Net als de voorgaande vlucht op de fond was het ook nu weer een duivin die in de club de eerste pakte. De 977. Zij heeft als vader de 621 en als moeder de Belg 96. Wat een kweekmoeder. Alles op tijd weer achter de klep al viel slechts 1 prijs wel een beetje tegen. De eerste vergoedt dan wel weer veel. DE vitesse werd eentje van de korte adem. Een rondje extra om het hok scheelde veel plaatsen op de uitslag. Ook mijn duiven ontkwamen niet aan dit euvel. Kostbare tijd ging verloren maar daar zaten meer mee denk ik. Hier was mijn topduivinnetje, de 161, eerste maar zag in een rondzwevende buizerd toch enig gevaar. De 161 komt uit een zoon van Lukas 300 (jan Westen) en de 223, dochter van de Belg 96. In het rayon al goed voor 10 prijzen op 11 keer zetten. En dat als zomerjong met alleen natour. 

Jongen.

Heel Nederland is volgens mij met de jongen op pad. Voor de een gaat dit crescendo, voor de ander loopt het helemaal verkeerd af. Dat het een met het ander te maken heeft bleek deze week. Het begon maandagmorgen. In de buurt van mijn hok werden duiven gelost. Deze colonne vertrok met in het kielzog een deel van mijn late jongen die ik net ook losgelaten had. Resultaat, 4 van de 16 tot nu toe verdwenen als sneeuw voor de zon. Bedankt maar weer. Afgelopen dinsdag onder werkelijk prachtige omstandigheden met jongen op pad richting de Krim. ongeveer 20 kilometer. Ik laat ze altijd in kleine groepjes los. Ook dit keer. Het eerste groepje om 10.15, 2e groepje om 10.30 en het laatste groepje van 6 stuks om 10.45. Bij thuiskomst zat groepje 2 in het hok. 20 Minuten, prima. Toen begon het lange wachten. Na 1.50 uur kwam het laatste groepje. Toen was van groep 1 geen veer thuis. Na 2 uur dus niets. In de loop van de middag kwam hiervan 1 van de 5 thuis. In de avond melde zich nummer 2. De volgende dag melden zich nog 2 die het helemaal aan de latten hadden. Blijkbaar hebben deze duiven veel kilometers gemaakt en hadden zich bij een ander, groter koppel aangesloten. Dus nog 1 in de min zodat de schade achteraf nog mee viel. Op een klein koppel is 1 duif minder toch al snel een aderlating. Maar zo zie je maar weer hoe belangrijk het tijdstip en plaats van lossing kan zijn. Daarom verspeeld de een veel en de ander nagenoeg niets. Wat ik belangrijk vind is dat duiven het een keer moeilijk moeten hebben om thuis te komen. In een groep naar huis komen is mooi maar leren??? denk het niet. 

Weekend.

Ditmaal de eerste midfond GP. Vanuit Chalon en Champagne wordt om de eer gestreden. Samen met de afdelingen 9 en 11.  Een mooi groot concours met een behoorlijke spreiding. Mijn 11 duivinnen zijn allemaal weer mee. Duivinnen thuis houden is dodelijk voor het spel. Kijk maar naar afgelopen weekend. De 7 duivinnen die mee waren op de vitesse waren na een dag of 3 heel vervelend. Kwestie van te veel energie. Warm weer en dan meestal weinig trainingslust. Ach, trainen. Het is in de loop van het seizoen niet meer het belangrijkste in mijn ogen. In het weekend maken ze de kilometers en daar hebben ze voldoende aan om een goede conditie vast te houden. Veel succes allemaal.

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.