Na het debacle Weert, collectief falen op verenigingsniveau door onverklaarbare omstandigheden, hebben wij de draad maar weer opgepakt. Zo hoort dit in de duivensport. Kerkrade was de volgende vlucht. Mijn duiven die op Weert verstek lieten gaan, zorgden op genoemde vlucht voor het grootmeesterschap. Zowel in het samenspel als in het vlieggebied de beste. Hoe kan het zou je zeggen. Het was voor mij niet een vlucht waar ik waarde aan hecht vanwege de veel te lange concoursduur. Gelukkig waren al mijn duivinnen tegen de middag weer thuis. En dat terwijl hier en daar toch achterblijvers waren te betreuren. Afgelopen weekend dan de eerste midfondvlucht. Arlon. Voor mij 353 kilometer. Met een wind uit Oost, Noordoost, beloofde het een pittige maar eerlijke vlucht te worden. Hoe anders pakte het uit. Enorme gaten tussen de aankomsten bij de meeste liefhebbers. Meer dan 10 minuten wachten op een 2e duif was zaterdag meer dan normaal. Hoe kan dit gebeuren vragen liefhebbers zich af. Voor mij persoonlijk telt de veel te korte aanloopperiode. Het is de 4e vlucht en dan op dik 350 kilometer is voor veel duiven te veel van het goede. Voor Noord Nederland zelfs meer dan 400 kilometer. Kan echt niet. Maar goed, feit is dat het de werkelijkheid is. Geloof het of niet, ook dit weekend 3e grootmeester in het samenspel. Je zult haast gaan denken dat de duiven in goede doen zijn. Een concoursduur van 3 kwartier is te lang voor een goede vlucht. Waar ik best tevreden over ben is dat in de clubtoptien maar liefst 4 Hidding-duiven staan. Twee van mijzelf en 2 liefhebbers elk een van mijn hok afkomstige duiven. Drie hiervan kleinkinderen van de Belg 96. Mijn maat Uit Vries had ook een kleinkind van haar als eerste. Ook niet onbelangrijk, alle duiven zijn terug.
Geen veranderingen.
Meest als het slecht gaat gaan liefhebbers zaken veranderen. Anders voeren, een kuurtje hier, een kuurtje daar. Toevoeging van bijproducten of andere zaken. In mijn ogen allemaal dingen van ondergeschikt belang. Nu doen mijn duiven het toevallig redelijk en dan wordt het gemakkelijker. Maar ook na de slechte Weert ben ik niets gaan veranderen. Hetzelfde voer, bak van Willem zoals ik het noem, TKK en balance. Thats it. Alle dagen heb ik het raam open, ventilator in het planfond aan en dus voldoende zuurstof in het hok. Het voelt in ieder geval goed. We gaan zien waar het allemaal naar toe gaat.
Jonge duiven.
Een week terug nog top in slenterwerk. Nu een week later alles mooi in een groot koppel. Stokken, vishengels met lint en lichtere voeding hebben hun werk gedaan. Zonder al te veel moeite zit de grootste groep binnen. Alles zoals ik het graag zie. Dat vliegen gaat nog niet van harte. Iedere morgen een kussen vol dons en veren in het hok. Ik ben een late kweker en de jongste duif is volgens mij een week of 7. Zoals een topmelker ooit eens riep, “tis aanpassen of weg wezen”. Nu eerst maar eens een paar weken bij huis rondtoeren en dan de mand maar in voor een korte afstand.
