Wat moet je der van zeggen. Opnieuw was afgelopen zaterdag een vlucht met een behoorlijk zwarte rand. Men zegt wel eens, je moet je eigen nest niet bevuilen. maar bij een overschot aan stront kun je soms niet anders. Bij een temperatuur rond de 30 graden werden onze duiven om 13.20 gelost. Bij deze temperatuur laat ik normaal gesproken thuis de duiven niet vliegen. Nu moesten ze verplicht aan een tocht van dik 400 kilometer beginnen. Dit bleek voor een groot deel een brug te ver. In mijn ogen een verkeerde beslissing. Ik heb al eerder gezegd dat men het dierenwelzijn soms wel eens uit het oog verliest. Hier is wat mij betreft duidelijk sprake van. Wat ook opviel was een gewijzigde afstand. Uit betrouwbare bron kon men mij vertellen dat op de dag van lossing op de lossingsplaats een ander evenement plaats vond waardoor de wagens verplaatst moesten worden. Dat dit voor duiven onder stress niet goed lijkt mij duidelijk. Overigens heb ik nergens kunnen lezen of dit alles op waarheid berust. Maar verzinnen doe je zoiets niet lijkt mij. Wat betreft transparantie kan onze afdeling een voorbeeld aan die van afdeling Oost nemen. Daar las ik al e.e.a. over wat zaterdag plaats gevonden heeft. In onze afdeling is het altijd maar gissen.
Op eigen hok.
Was het drama. Bij ons in de club zoals gebruikelijk ook. Op samenspelniveau was het huilen met de pet op. Een deel van onze deelnemers wist hier geen papier te raken. Twee liefhebbers, die de voorgaande week 1 en 2 speelden in het samenspel, speelden samen 25 duiven waarvan slechts eentje papier wist te raken. Hoe kan zoiets!!!. Nu was het absoluut geen normale vlucht maar het blijft een vreemde gewaarworden. Oh ja, eigen hok. In de club speelde ik de eerste. Deze jaarling speelde als jonge duif ook al een eerste. Zij komt uit een broer van de Lukas 300 (Westen) maal de 161, een dochter van de 23 die weer een dochter van de Belg 96 is. Het verloop was bedroevend en s’avonds ontbrak de helft nog op het appel. Gisteren kwamen over de hele dag nog 6 stuks terug waarvan de getekende duiven inderdaad het meest getekend waren. Zo erg dat ze de komende week in ieder geval niet mee kunnen. Van twee kreeg ik bericht. Die waren in de buurt gevangen in de tuin of op straat. Door uitputting konden ze simpelweg niet meer verder. Deze twee ga ik halen. Verschrikkelijk als je dit ziet. Ik vrees dat ik niet de enige ben. Door vluchten van dit formaat dienen wij bepaald de duivensport niet.
Gele kaart.
In de nieuwe afdeling Noord hebben ze een nieuw systeem toegepast. De gele kaart. Echt waar. Het werkt als volgt. Iedere maandag wordt aan liefhebbers gevraagd om het aantal duiven door te geven. Indien een vereniging 10% van het opgegeven aantal af wijkt volgt een gele kaart. Bij twee gele kaarten worden de duiven voor straf een week niet gehaald bij het inkorflokaal. Een voorbeeld. Jan geeft 40 duiven op maar ziet in de loop van de week het weerbericht veranderen. Hij vindt het niet verantwoord zijn duiven mee te geven. De vereniging had 200 doorgegeven en daarvan komen dus 40 niet naar het inkorflokaal. Patsboem, een gele kaart. De week daarop opnieuw. Jonge duivenvlucht. Liefhebber X geeft 45 jongen door op een totaal van opnieuw 200 in te korven duiven. Halverwege de week lijken de jongen in zijn ogen niet fris te zitten. Hij geeft ze niet mee. Patsboem, een tweede gele kaart en het volgende weekend wordt de hele vereniging, vanwege een rode kaart, gedupeerd want de duiven worden niet bij het inkorflokaal opgehaald. Dit lijkt mij nu echt iets voor de Stichting Behoud Duivensport. Want met zulke uitvindingen worden liefhebbers weg gejaagd. En niet, zoals de naam van de stichting al zegt, behouden blijven voor de duivensport. Dat veel liefhebbers de klok aan de wilgen hangen vind ik niet meer vreemd.
