Het is al een tijdje geleden dat we een vlucht hadden die een zogenaamd normaal verloop kende. Vitessevluchten met een concoursduur van meer dan een uur waren geen uitzondering. Ook de midfondvluchten verliepen bepaald niet vlekkeloos. Sommige zelfs heeeeel slecht. Afgelopen weekend de 4e midfondvlucht. De wind zat voor onze regio behoorlijk gunstig. We zaten in de spreekwoordelijke goal. Alleen moet je de bal wel raak schieten. Bij mij kwamen de duiven bijzonder goed moet ik zeggen. Drie duiven tegelijk van 350 kilometer heb ik al een tijdje niet meer mee gemaakt. In 19 minuten 13 van de 14 thuis. Nummer 14 liet een tijdje op zich wachten maar net na de middag kon het klepje dicht. Succesvol dus. Zo goed zelfs dat ik op afdelingsniveau (Oost) 1e grootmeester werd. Voor wat het waard is maar het voelt wel eens een keer goed. Voor duif en melker. Het eerst in de klok was een jaarlingduivin, de 33. Die doet het prima. Vader is een doffer, de 29, die uit de Scheffel-doffer komt met de duivin van Ensing. Moeder is een halve Westen met de Jager-duivin. DE andere 2 zijn beide kleindochter van de Belg 96. Ongelooflijk wat nazaten van deze duivin allemaal vliegen. En let op, ook bij diverse andere liefhebbers presteren ze ook top. De absolute topkweker uit mijn duivenloopbaan.
De jongen.
Ik had ze goed aan het vliegen. Na 4 weken van herstel leken ze mij zover om ze een stukje te gaan lappen. Het duurde even maar alles weer achter de klep. Gisteren brak in de middag de zon door. Reden om snel naar huis te gaan, duiven pakken en opnieuw op korte afstand lappen. Nou, dat heb ik geweten. De 2 oude duivinnen die bij de jongen inzitten waren zo thuis maar van de jongen ontbrak elk spoor. Af en toe kwam eentje alleen en dan weet je het wel. Twee uren na lossing kwam pas een grote groep. Die weten nu ook dat rondtoeren niet de juiste wijze is om naar huis te gaan. Vanmorgen toen ik naar mijn werk ging ontbraken de nodige exemplaren nog. Geen veer terug rond een uur of 9. Als dit een voorbode is van het seizoen 2026 met de jongen kan ik mijn borst natmaken. Vandaag maar even een dagje rust. Op de ochtendtraining na dan. Maar die ging, na het verloop van gisteren, ook niet dat je dacht van dat gaat het worden. We gaan het zien.
Komend weekend.
Zou het, als de weersvooruitzichten kloppen, maar zo een code rood worden. Afspraken over het vervoer van dieren zijn dat boven de 30 graden geen vervoer plaats mag vinden. Volgens Buienradar is het op vrijdag in Emmen dan een graad of 32, gevoelstemperatuur 35 zelfs. Ook in Frankrijk hebben we deze temperaturen. Met de vlucht van Rethel nog vers in gedachten hoop ik dat het gezonde verstand gaat zegevieren. Mijn duiven gaan Frankrijk dit weekend niet zien. Als het doorgaat gaan ze op de laatste vitessevlucht vanuit Ulft. Voor mij 100 kilometer. Dat moet te doen zijn. Maar het is zoals kenners zeggen, “het is niet de reis terug naar huis maar de reis in de container naar de losplaats die duiven de das omdoet”. Door hierop te anticiperen kun je misschien iets doen. Maar zoals ik ergens las op FB is het soms een soort van autisme dat de boventoon voert. Wijzigingen aanbrengen aan iets wat in de koude wintermaanden afgesproken is blijkt moeilijk te zijn. We gaan het zien.
