De laatste

Het zit er bijna op. Nog 1 vlucht en het seizoen 2019 is pass√©. Achterom kijken heeft in mijn geval niet zoveel zin. Vooruit kijken wel. Daar ben ik druk mee bezig. Evalueren wat fout is gegaan. Nou, bijna alles kan ik u verzekeren. Wat wel duidelijk is geworden is de staat van het hok en dan met name de verluchting. Daar deugde helemaal niets van. Sinds een aantal jaren heeft het windbreekgaas gezorgd voor een niet helemaal optimale verluchting in zowel het hok van de oude en jonge duiven. Dit gaas is inmiddels verdwenen en nu zijn alle rennen voorzien van gewoon gaas. En zoals het nu lijkt heeft het zijn vruchten afgeworpen. Afgelopen weekend was het eerste weekend waarin ik achteraf geen jonge duiven verspeeld heb. DE laatste heeft er wel een behoorlijke tijd over gedaan maar toch, hij is thuis. Daarnaast was het afgelopen weekend een jonge duif die als eerste arriveerde en goed was voor de 2e plaats in de club. Het is een kleinkind van de Belg 96 met een duivin van Gerrit Jager uit zijn goede koppel.  Een hele vooruitgang. IK hoop dat wij deze lijn door kunnen trekken naar 2020.

Duitsland.

Morgen dus de laatste vlucht. Eentje vanaf Duits grondgebied. Normaal gesproken ben ik hiervan geen voorstander. Deze losplaats ligt echter niet Oost of Zuidoost maar pal Zuid onder Emmen. Dat moet dus kunnen. Alle jonge duiven gaan mee ondanks dat sommige exemplaren weinig veren hebben. Het gaat om ervaring opdoen en dan maken veren niet zoveel uit. Liever heb je ze glad maar je moet roeien met de riemen die je hebt. Ook nog even kijken naar de oude duivinnen. Als ze glad zijn mogen ze nog een keer de mand in. Ze zijn dan helemaal klaar voor komend jaar. 

2020.

Binnenkort gaan duivenvriend Kees en ik het hok aanpassen. Van boven helemaal dicht, van voren open. Zo hebben de duiven in ieder geval geen last van tocht. Dit laatste is funest voor goed presteren. allemaal veel succes komend weekend. 

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.