Voor mij zit het werkzame leven erop. Een vreemde gewaarwording om niet meer snel te eten, duiven verzorgen en op de fiets richting de kazerne. Mijn laatste werkdag nog snel veel zaken afgehandeld en daarna naar huis. Dan komt de vraag, wat ga je allemaal met de vrije tijd doen?. Dat moet ik allemaal nog bekijken. Gelukkig hadden we enkele weken vakantie gepland en na een kort thuisverblijf zijn we vertrokken. Standaard is een paar dagen fietsen in de buurt van het Noord-Hollandse Callantsoog. Weer technisch hadden we het getroffen. Alle dagen droog en ook nog eens heerlijke temperaturen, wat wil een mens nog meer. Vrijdag naar huis om vervolgens een paar dagen later richting Kedichem te vertrekken. Hotel aan de Linge was deze keer de eindbestemming. Een beetje gedateerd hotel maar voor een paar dagen is het hier prima uit te houden. Het kameruitzicht was in 1 woord formidabel. De rivier stroomt voor het hotel langs. De natuur was prachtig. Vanuit de kamer zag je reeën in het veld lopen, bevers zwemmen in de rivier en voor het eerst in mijn leven, een ijsvogel kunnen fotograferen. Wat wil je nog meer. Nou, een beetje meer gezondheid. Tijdens een korte wandeling kwam mijn partner ten val. Door de enkel gegaan, met het hoofd op de straat en de telefoontas in de ribben. Een bult op de kop en bijna niet meer kunnen lopen. DE volgende dag een blauw oog van heb ik jou daar. Op de straat gevallen zei ze. En dan keken de mensen mij aan. Voordeel, iedereen in het hotel ging voor mij aan de kant. Grapje. We zijn gebleven en hebben, wel met pijn, gelukkig dik 100 kilometer kunnen fietsen. Daarna snel naar huis.
DE duiven.
Zijn verzorgd door mijn lieve achterbuurvrouw. Heeft geen verstand van duiven voeren maar als alles duidelijk op papier staat is het allemaal niet zo moeilijk. Alles stond klaar, dus een makkie. En, niet onbelangrijk, ze vindt het leuk om te doen. Ik ben er gelukkig mee. Voor de vakantie, meteen na de laatste vlucht, de duiven de Balance kuur gegeven. Vinden ze niet echt prettig maar het moet. Na 2 weken zat het erop. Tot nu toe, op 1 na, nog geen uitvallers gehad. Wel is het oppassen geblazen. Ik hoor links en rechts toch wel enkele problemen. Liefhebbers beginnen in deze periode, net als mij, te kuren. Alleen doen ze dit met medicijnen. Zonder een gedegen onderzoek geven ze een middel waarvan ze niet weten of dit nog wel werkzaam is. Dom natuurlijk. Een antibiogram is een eerste vereiste om te bepalen welk medicijn werkzaam is. De rest is gokken. Maar daar win je geen oorlogen mee. Ik moet nog selecteren. Altijd lastig. Dit zou het niet moeten zijn maar???. Zo heb ik een duivin uit een goed koppel. Vloog als jong een eerste en gaf daarnaast een jong die al 2 jaren prima vliegt. Zelfs een eerste in het samenspel. Te slecht om te vliegen, maar waarschijnlijk goed genoeg om te kweken. Daar lopen meer liefhebbers tegenaan. Ik neem nog even de tijd in ieder geval. De kwekers schieten qua rui al mooi op en de laatste pennen zijn gegooid. DE jongen schieten, door foutief verduisteren, ook al mooi op. Straks, als de meeste rui achter de rug is, ga ik de duivinnen snel naar het duivinnenhok overwennen. Ik wil ze daarna zo snel mogelijk weer buiten hebben. In mijn omgeving weinig tot geen last van de roofvogel. Door het loslaten hoop ik in het voorjaar sneller te kunnen aanhaken.
Vergaderen.
Staat ook weer op het programma. Wat mij betreft komt het vervoer op de agenda. In verschillende duivenbladen lees ik interviews waar steen en been geklaagd wordt over het vervoer. Een gespecialiseerd duiven dierenarts benoemde het zogenaamde koppenprobleem hetgeen volgens hem te danken was aan het slechte vervoer bij duiven. “Het vervoer van kippen naar het slachthuis is beter geregeld dan het vervoer van onze duiven naar de losplaats”. En hij speelt ook nog keihard met duiven zodat in zijn betoog toch een kern van waarheid moet schuilen. Een ander benoemde het vooroorlogs vervoer bij zijn afdeling. En ga zo maar door. Ik hoop dat men wakker wordt.
Ziekenhuis.
Dat was gisteren mijn bestemming. Niet op gerekend maar toch gekregen. Opnieuw een breuk in een van mijn ribben. Die zorgde afgelopen weekend voor slapeloze nachten. Ik weet niet waar het van komt. Verder onderzoek moet uitwijzen waar dit vandaan komt. we gaan het zien.
